Celem harcerstwa starszego jest tworzenie możliwości dla dalszego pełnego rozwoju i podejmowania służby osobom pełnoletnim, nie pełniącym służby instruktorskiej.

Głównym celem harcerstwa jest wychowywanie młodych ludzi. Organizacja harcerska, oddziałuje także na osoby dorosłe: instruktorki i instruktorów harcerskich we wszelkiego rodzaju jednostkach harcerskich i na wszystkich szczeblach harcerskich władz oraz harcerki i harcerzy starszych nie będących instruktorami – w kręgach harcerstwa starszego.

Kręgi harcerstwa starszego są jednostkami organizacyjnymi, zrzeszającymi osoby pełnoletnie, zarówno harcerki jak i harcerzy starszych. Celem harcerstwa starszego jest tworzenie możliwości dla dalszego pełnego rozwoju i podejmowania służby osobom pełnoletnim, nie pełniącym służby instruktorskiej. Harcerstwo starsze może być kontynuacją wcześniejszej harcerskiej drogi, może również przyjmować osoby wcześniej nie zrzeszone, które zechcą przyjąć – jako własny – harcerski styl życia w duchu Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego.

Nie ma bariery wiekowej dla osób pragnących włączyć się w działanie harcerstwa starszego, choć poszczególne kręgi mogą określić zasady przyjmowania i zrzeszania członków, zgodnie z przyjętymi celami, specyfiką działania i zadaniami programowymi  .

Do głównych kierunków pracy programowej harcerstwa starszego należy:

  • budowanie środowiska wspierającego wszechstronny rozwój osobisty,
  • budowanie wspólnoty stanowiącej oparcie w poszukiwaniu własnego powołania, w rozwiązywaniu problemów i kształtowaniu zadań życia codziennego,
  • wzmacnianie formacji osobowej na płaszczyźnie religijnej, moralnej, intelektualnej w kierunku świadomej pracy nad sobą Harcerki / Harcerza Rzeczpospolitej,
  • realizacja zadań służby harcerskiej, zwłaszcza tych, których ze względu na brak kwalifikacji, odpowiedniego wieku czy pewnej stabilizacji życiowej nie mogą podejmować wędrownicy; w przypadku harcerzy starszych szczególnie odpowiednie jest podejmowanie długofalowej służby odpowiadającej potrzebom społeczności lokalnej,
  • propagowanie „na zewnątrz” idei harcerskiej, etyki i wartości chrześcijańskich, a także dawanie świadectwa chrześcijaństwa – poprzez przykład osobisty członków i działania organizacyjne,
  • przeprowadzenie podstawowego szkolenia harcerskiego, równoważnego umiejętnościom stopnia samarytanki/ćwika dla osób wcześniej nie zrzeszonych, realizacja prób na stopnie Wędrowniczki/Harcerza Orlego, Harcerki/Harcerza Rzeczypospolitej,
  • przygotowanie do pełnienia służby instruktorskiej, wspieranie rozwoju instruktorskiego (realizacji prób na stopnie instruktorskie, udziału w kształceniu) lub do służby indywidualnej na rzecz osób i społeczności spoza harcerstwa,
  • współpraca z lokalnym środowiskiem harcerskim (w ściśle określonym wymiarze)
  • włączanie się w działania publiczne (w tym patriotyczne) i zaangażowanie charakterystyce sprawy społeczne,
  • poszukiwanie i współpraca z autorytetami – duchowymi, rodzinnymi, zawodowymi, społecznymi i patriotycznymi.
foto Krysia Furman

Człowiek dorosły potrzebuje grona zaprzyjaźnionych ludzi, środowiska osób o podobnych zasadach życia, w którym mógłby znaleźć oparcie, realizować osobisty rozwój, spędzać czas wolny, współorganizować wypoczynek, współtworzyć wspólnotę religijną, a nierzadko również podejmować działania na rzecz społeczności lokalnej czy osób potrzebujących. Aby odpowiadać na te potrzeby, w ramach harcerstwa starszego należy tworzyć grupy o różnej specyfice, które będą stawiały przed sobą cele ściśle odpowiadające potrzebom i charakterystyce członków. Kręgiem harcerstwa starszego będzie zatem zarówno harcerskie koło uczelniane, drużyna akademicka (krąg akademicki), jak i krąg małżeństw harcerskich czy krąg klerycki. Specyficzną formą kręgu harcerstwa starszego może być również krąg seniorów.

Przeczytaj także: