Ze zjazdu

VIII Zjazd ZHR określa na lata 2005 -2011 następujące cele programowo-wychowawcze dla
Związku:
– praca z kadrą, a w tym wychowanie odpowiedzialnych i kompetentnych instruktorów,
przygotowanych i podejmujących również pracę w obszarach krytycznych (Ruch Wędrowniczy;
Harcerstwo Starsze, małe środowiska, drużyny w środowiskach zagrożonych
wychowawczo) oraz pozyskiwanie i kształcenie liderów (w szczególności nowych ).
– wychowanie osoby z naciskiem położonym na:
– umiejętność odnalezienia swojego miejsca w grupie rówieśniczej (przy
zachowaniu zasad i umiejętności zdobytych w harcerstwie);
– formację duchową;
– gotowość do podejmowania wyzwań;
– podejmowanie służby bliźniemu w codziennym życiu; przygotowanie do służby
obywatelskiej (bardzo ważne dla wędrowników i harcerzy starszych) – m.in.
skierowanie uwagi na dzieci zaniedbane wychowawczo i społecznie, dostrzeganie
potrzeb innych, przygotowywanie do animacji działań lokalnych,
samopomocowych;
– aktywność, kreatywność;
– umiejętność życia w społeczeństwie, rodzinie zgodnie z zasadami
chrześcijańskimi (tu skierowanie uwagi na wychowanie prorodzinne i umiejętność
funkcjonowania na rynku pracy).
Do wychowanków należy zaliczyć: zuchy, harcerzy, wędrowników, harcerzy starszych
i instruktorów.
W formułowanych programach należy uwzględniać instruktorów nie tylko jako kadrę, ale
i wychowanków.

Równocześnie jako długookresowe kierunki programowo-wychowawcze Zjazd wskazuje:
– kształtowanie tożsamości ideowej w wymiarze formacji osobowej, wychowania
patriotycznego i służby;
– podniesienie skuteczności wychowania poprzez pracę z kadrą instruktorską
i uaktualnianie metod pracy, szczególnie ważne są tu:
– podniesienie poziomu i kompetencji instruktorów;
– współpraca grona harcmistrzowskiego w Związku (w tym Komisji, Kręgu) oraz
szkolenie harcmistrzyń/harcmistrzów;
– współdziałanie (szczególnie w obszarze kształcenia i tworzenia nowych
rozwiązań) na poziomie Głównych Kwater i Szkół Instruktorskich;
– rozwój Ruchu Wędrowniczego;
– stworzenie Harcerstwa Starszego
– rozwój poprzez:
– pozyskiwanie nowych środowisk i sprzymierzeńców (w tym również stworzenie
systemu pracy z wycofującymi się i byłymi instruktorami);
– korektę rozwiązań metodycznych stosowanych w drużynach wielkomiejskich,
miejskich, małomiasteczkowych i wiejskich.